تومی دانی که انسان بودن و ماندن دراین دنیا چه دشوار است

چه زجری می کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است!!

                     برای تو مینویسم

گر چه ..........

دارم میرم یه جایی ....... فقط کاش پشیمون نشم

حرفا دارم واسه گفتن

      به همه

                   به دلم 

                   به تو

                    به اون .........

دوست دارم برگردم و همشو بگم

                                                       کاش قسمت باشه

              یاسی باشید..........!!!!!!

رفیقِ راهی و از نیمه راه می‌گویی

وداع با منِ بی تکیه‌گاه می‌گویی

میان این‌همه آدم، میان این‌همه اسم

همیشه نام مرا اشتباه می‌گویی

به اعتبار چه آیینه‌ای، عزیز دلم

به هرکه می‌رسی از اشک و آه می‌گویی

دلم به نیم‌نگاهی خوش است، اما تو

به این ملامت سنگین، نگاه می‌گویی؟

هنوز حوصله‌ی عشق در رگم جاری‌ست

نمرده‌ام که غمت را به چاه می‌گویی

می دانی؟

می گویند رسم زندگی چنین است

می آیند

می مانند

عادت می دهند

و می روند

و تو در خود می مانی

و تو تنها می مانی

راستی نگفتی رسم تو نیز چنین است

مثل همه فلانیها …؟

فراموشم مکن هرگز

                ولی گاهی به یاد آور

                                 رفیقی را که می دانی

                                                     نخواهی رفت از یادش   

                                                 بال بال می زند

ببین چگونه بیقرار سر به قفس سینه ام می کوبد

ببین چشم هایم چه بی تابانه گریه را سر داده اند

ببین دستهای تمنایم را که

                                 به سویت دراز شده اند

ببین

چه غم آلود دست تکان می دهم

ببین که غم چگونه بر سرم آوار می شود

لحظه ای درنگ کن

کمی بیشتر بمان

ببین همین حالا دلتنگت شده ام

بگذار سیر ببینمت

آهسته تر قدم بردار

بگذار تصویرت را برای همیشه به ذهنم بسپارم....

ببین........

کاش این اشکهای بی امان مهلت اتمام این نوشته را می دادند...!

فقط به این نگاهی کن  قرارمون یادت میاد ؟
قرار عاشقونمون با اون همه فاصلــــــــه ها ؟
یادت میاد گفتی که این لحظه رو خیـــــــــلی دوست دارم؟
یادت میاد گفتی نرو اگه بری من میــــــمیــــــرم؟
.
.
.
.
.
.
.
.
رفتی و از دوری تو حالا من دارم میــــمیـــــــرم

یه روزی قدرمو  میدونی که دیره

روزی که کسی سراغت نمیگیره

سعی کن تنها باشی
زیرا تنها به دنیا آمدی
و تنها از دنیا خواهی رفت

بگذار عظمت عشق را درک
نکنی زیرا آنقدر عظیم است
که تورا نابود خواهد کرد...

گل همیشه نازم نبودی چاره سازم     نکردی مهربونی به قلب پرنیازم     آخه این اسمش وفا نیست راه و رسم عاشقا نیست      وقتی که دلم گرفته دل شکستن که روا نیست     تویی که بر سر من عشقتو منت می ذاری      رنجی که به من می دی پای محبت می ذاری      تویی که با همه مهری که می گی به من داری      پس چرا سوختنمو به پای عادت می ذاری      محتاج محبتم خدایا مددی کن      شاید که خدا بگیره دست پرنیازم      شاید که خدا بتونه باشه چاره سازم.